Weet je wat het is…
Even krijg je zo’n tikje in je voeten,
zo’n licht, knarsend opstootje.
En het knettert, en wel zo hevig dat je het niet negeren kan, en je geeft er dus gehoor aan, aan dat lichte, zich haast verontschuldigende vonkje dat toch blijft zitten, hoe hard je ook je best doet, hoe zacht je er ook op inpraat, fluistert dat het weg moet gaan, jou moet verlaten, een ander zoeken, ander en beter, maar vooral weg, ver ver weg, en tegelijk hoop je, wens je, verlang je zelfs dat het blijft, dat het ondanks alles niet wijkt, dat het pot- en potdoof is voor je smeekbeden.

Maar smeken is niet nodig.
Nooit zal het weggaan.
Vanaf nu is het je metgezel.
Voor altijd.

Voor eeuwig.

Als we nu eens…
Maar niemand wist wat ze precies wou zeggen.
Als we nu eens…
Ze maakte haar zin ook nooit af.
Ze glimlachte even, liep verder, keek vrolijk rond, en zei weer:
Als we nu eens…
Wat? Ze staarden haar aan.
Ze wilden nu eindelijk wel eens weten wat ze wou.*
Wat ze zouden doen. Wat ze zou willen dat ze deden.
Als we nu eens…
Maar weer maakte ze de zin niet af.
En dus begonnen ze te gissen.
Als we nu eens dansten?
Te gissen en te gissen.
Ze schonk geen aandacht.
Als we nu eens gingen zwemmen?
Aan niemand.
Als we nu eens een kampvuur maakten en gezellig samen liedjes zongen?
En iemand zong een liedje.
Ze lachte de schaterlach, maar schudde dan toch het hoofd en liep weer verder.
Als we nu eens…
Ze werden moedeloos.
Kon ze niet eens één keer iets zeggen?
Dan zouden ze doen wat ze zei, en vervolgens met een gerust hart en met gerust gemoed verder kunnen, verder gaan, verder leven.
Maar niets gebeurde.
Als we nu eens…
Ze schonken haar cadeautjes, maakten de lekkerste spijzen voor haar klaar, verleidden haar met dranken waarvan de uitwerking nog zwoeler was dan de naam liet vermoeden, opdat ze toch één keer, als dank, haar zin zou afmaken.
Maar niets hielp.
Als we nu eens…
zoenden? zei een jongen heel zacht.
Hij ging voor haar staan, en kuste haar even op de mond.

Allen hielden de adem in.

{Eentje viel zelfs flauw, die hield z’n adem net iets te lang in.}
De lucht was zwaar van de spanning.
Ja, zei ze.
Als we nu eens zoenden.

En op haar beurt kuste zij de jongen, even zachtjes, op zijn vochtige, naar aardbeien ruikende, volle, zwoele, hete lippen.

{Of ook alle omstaanders elkaar zoenden is niet geweten, noch bekend. Wel is zeker dat zij opgelucht weggingen, en met een gerust hart en gerust gemoed hun leven hervatten.}

Af en toe zijn er nog zekerheden in de wereld.

*Wat als ze dat zelf niet wist?

ik heb zin om verliefd te worden

mm vakantie
dit is het waar ik van geniet
ja!
hoewel de hitte die er was toen ik in winterse gebieden vertoefde (dat kan dus!) volledig weggevlogen lijkt te zijn, vind ik het nog fijn alhier thuis mijn dagen door te brengen…

dit alles met volle verwachtingen naar de komende weken…
eerst kookploeg in eeklo, dan folkgitariste-die-iets-probeert-maar-daarin-toch-vaak-mislukt in gooik…

en nu! een lichte triestheid valt over mij
dat komt door jaloerse bezoeken aan andere blogs, inderdaad
het niet-gelezen-worden vind ik erg.
het geen-comments-krijgen wat daar het logische gevolg van is nog erger.
nou! fijn van jullie, niet-bestaande lezers!

tot zover
of tot zometeen!
wie weet