[Paul van Ostaijen]

BERCEUSE Nr. 2

Slaap als een reus
slaap als een roos
slaap als een reus van een roos
reuzeke
rozeke
zoetekoeksdozeke
doe de deur dicht van de doos
Ik slaap

Maar slapen is niet nodig. Nog niet. Nu niet.
Vakantiedagen worden gegund, en verwacht, en toch ook niet!
En toch is daar zo’n gevoel, inderdaad, van verwachting, van hoop…

We dromen. Nog steeds dromen we.
Hopend dat de droom ooit werkelijkheid wordt fietsen we verder.
Kasseien over, parken door, langs huizen en mensen, bergen op, hellingen af, steeds sneller, tot we lijken te vliegen door het stadsgewoel.

Taal. Jag tycker om sprak. (a met bolletje, natuurlijk, maar dat lijkt hij weer niet te zien, niet te begrijpen toch)
Wat! Hoe! Hoera! Het leven lijkt terug te lachen!
Wat nou? Wat met dit alles?

Hoe kan ik nou als ik niet weet?

vaarwel!

tot de volgende, natuurlijk
en laat iets achter, ditmaal.
laat van je horen
zeg dat je er bent
dat je gelezen hebt, en weet
of niet weet, maar denkt

ik weet dat je er bent
geweest, ooit, dat alleszins

maar nu? wie weet! om te kijken hoe het staat,
misschien
och! zeg het, laat het liggen, vertel wie je bent, wat je vragen
wou, alsjeblief, maak je bekend

voor eens en
altijd

doe het

prettige avond verder!

van karen.