Ik heb gehoopt op het onmogelijke.

Ooit.
Hoopte ik het onmogelijke.

Liefdesverdriet.
Om het onmogelijke.

Omdat het hart een orgaan van vuur is, en liefde z’n eigen, onmogelijke wegen bewandelt.

Je kunt aan jou zo goed zien dat je onstilbare honger hebt,
een mateloos verlangen naar iets,
aandacht, contact, liefde.

Je hebt verdriet in je ogen en dat is onverdraaglijk.

Ik dacht, als ik dan toch kritiek geef op die ene zin, dan zal ik meteen ook maar posten hoe ik denk (let wel: denk) dat hij wel corrrect is, en bovendien zijn betekenis behoudt. (Als het ware twee vliegen in één klap.)

In het hier gegeven voorbeeld is de redenering die zegt dat uit de belangstelling voor bepaalde boeken, en dus uit het loutere bezit van die boeken, de intellectuele opleiding en artistieke interesse af te leiden valt, niet per definitie waterdicht.

Ik geef toe, hij is nog steeds vreemd, ook door zijn lengte, maar ik denk dat hij toch wel iets duidelijker geworden is…
Hebt u zelf betere alternatieven, laat dan iets weten!

De uitvinding van het monotheïsme en van het alfabet gebeurde bijna gelijktijdig en in dezelfde regio, zonder dat een causaal verband aanwijsbaar is.

Wat dacht hij? Want overbodig was het wel. Al zal ik het mijn hele leven lang onthouden.
Zo ook het volgende:

In het hier gegeven voorbeeld door de belangstelling voor bepaalde boeken, en dus de intellectuele opleiding en artistieke interesse af te leiden uit het loutere bezit van die boeken, een redenering die niet per definitie waterdicht is.

Volgende vraag komt in mij op:

‘Waar, o waar is het hoofdwerkwoord?’

Ach! Het wordt hem vergeven, aangezien het een zeer boeiend vak is, een vak dat iedere achttienjarige zou moeten krijgen, al was het maar om zijn kennis van actuele of vroegere crisismomenten bij te schaven en zijn interessegebieden uit te breiden, maar vooral om zijn kritische geest te doen aanwakkeren!

–

Ik wil niet meer worden geleid, aangevuurd en meegesleept, dit hart bruist al genoeg uit zichzelf; wiegezang is wat ik nodig heb.
En een doel, een passie, een eeuwig aanhoudend vuur…

Hoe dikwijls neurie ik mijn roerig bloed niet tot bedaren, want iets grilligers en ongedurigers dan dit hart heb je nooit gezien…

{leuk geschenk: Opperlans!, Battus}

ik kijk nog een beetje naar bomen, een maand geleden nog zo groen in de zon, nu, kaal, hier en daar een oranjeblad, overal water, regen, plassen, riviertjes, kanalen,…

en nu hop! naar de les! over literatuur, vroeger, nu, en wie weet… wie weet! de toekomst.

tot de volgende?

en bedankt, diekie. ik hou zelf ook wel van de lay-out! wat zeg ik, ik vind hem echt leuk!
[heb hem niet zelf ontworpen, helaas, dat doen anderen voor WordPress... ook hen dank ik!]

the greatest thing you’ll ever learn
is to love and be loved in return

#pxGenerationPhotoBar table {border:2px solid #cc1b27;}
#pxGenerationPhotoBar table.h {background:#cd287e url(http://payandgogeneration.proximus.be/moblogs/img/photobar-logo-generation-h-nl.gif) no-repeat top right;}
#pxGenerationPhotoBar table.v {background:#cd287e url(http://payandgogeneration.proximus.be/moblogs/img/photobar-logo-generation-v-nl.gif) no-repeat bottom left;}
#pxGenerationPhotoBar img {border:0;margin:1px 2px 1px 1px;}
#pxGenerationPhotoBar td {margin:0;padding:0;}

document.write(drawPhotobar())

Dolfijngeluiden

en de regen viel warm omlaag
en het zal meedogenloze regen blijven regenen

De vrijheid mag lonken, maar liefst niet de hele dag;
wanneer de vrijheid uitsluitend tijdens de zomervakantie lonkt,
is het leven al zwaar genoeg.

Hoe gek het ook mag klinken, zomervakantie in deze dagen van striemende regen en koude.
Ach, laat ik vooral nog dit zeggen:
het is niet omdat iets voorbij is, dat het nooit bestaan heeft.
Zo zei Oscar van den Boogaard het al.

Woede, verdriet en angst vermengen zich met complexe affecten als afschuw, verbazing, schaamte.
We raken verstikt in een web van emoties, we verdwalen in een wirwar van gevoelens.

ach ende wee

van

frau tulpe