karen . hoezee

Gejuich alom.

Ik heb gehoopt op het onmogelijke.

Ooit.
Hoopte ik het onmogelijke.

Liefdesverdriet.
Om het onmogelijke.

Omdat het hart een orgaan van vuur is, en liefde z’n eigen, onmogelijke wegen bewandelt.

Je kunt aan jou zo goed zien dat je onstilbare honger hebt,
een mateloos verlangen naar iets,
aandacht, contact, liefde.

Je hebt verdriet in je ogen en dat is onverdraaglijk.

Nog geen reacties »

Uw reactie

HTML-Tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <pre> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>