Jongens, jongens. Vanavond is de allerlaatste avond van de blokperiode. Nou, ik zie op het uur dat het eigenlijk gisteren al was…
Morgen (neen, vandaag dus) voltrekt zich de eerste uitdaging: examen over het historische overzicht van de wijsbegeerte.
Mijn geest is nogal verrijkt de laatste dagen! Jeeminee.

Maar ook taalkundige geesten waarden deze dagen in mijn geest rond… en niet in het minst nu ‘Opperlans!’ in mijn bezit is. Dat boek is fantastisch, geschreven door een genie, dat moet haast wel.

misschien toch een minimaal uittreksel:

Ge vraagt u misschien af wat precies het onderscheid is tussen zoetzuur en zuurzoet.
Van Dale geeft hierop een zéér subtiel antwoord.
Onder ‘zoetzuur’ lezen wij: ‘zoetzure appels’.
Doch onder ‘zuurzoet’ staat vermeld: ‘zuurzoete appelen’.
Proeft u het fijne verschil?

Nou?
Ja, ik begrijp het, ontroering was ook geheel mijn deel! hihi.
En zelf was ik ook verwikkeld in een interne discusse, over het verschil tussen ‘droevig’ en ‘triestig’, of moet het dan zijn: ‘triest’?
Maar omdat dat alles meer opsnorwerk vereist (niet echt de juiste moment, in de examens) wacht ik nog met de mogelijke publicatie mijner bevindingen!

{Ik begrijp dat de interesse voor deze dingen sommigen vreemd schijnt. Weet dat ik hier nou gelukkig van wordt! }

Nu al verlang ik weer naar datgene waar alle leerkrachten ons voor waarschuwden dat we ernaar gingen verlangen:
jawel, de middelbare school. Of ook, de lagere school, de kleuterschool, …
Die ongecompliceerdheid !(hoewel we daar als pubers anders over dachten)
In die tijden kneep men al eens in iemands billen, even de schrik in de ogen, dan, de herkenning, de lach.
In die tijden werd men al eens verliefd op leerkrachten. Stiekem, irreëel, lachwekkend.
In die tijden genoot men met volle teugen, zonder echte verplichtingen.

Al mag heimwee niet de bovenhand krijgen! Want ook aan dit nieuwe, heldere leven zijn zoveel voordelen verbonden.
Zoveel, teveel, iedereen kent ze wel, ze dienen niet opgenoemd te worden.

Momenteel hoef ik het geluk niet elders te zoeken.
Het zit hier, in mijn hoofd, komt er soms uit ook!

Ik neem het mee, maar het best houdbaar, standvastig, blijkt het in afzondering.
Natuurlijk heb ik mensen nodig, maar je moet de mensen kunnen loslaten en je overgeven aan jezelf, zodat je je geluk kan vasthouden, koesteren, liefhebben.

Aufklärung is het loskomen van de mens uit een onmondigheid waaraan hij zelf schuld heeft; onmondigheid is het onvermogen om zich van zijn verstand te bedienen zonder leiding van een ander. Men heeft er zelf schuld aan, als de oorzaak niet ligt in een gebrek aan verstand maar in een gebrek aan moed.[Kant]

slaapwel, allen, en duim voor mij, om zowat twee uur in de namiddag …
dank!