Ik heb iets prachtig gekregen…
Klein maar o zo fijn.

Het is zo’n Moleskine-boekje.
Maar dan niet een gewoon leeg, maar eentje van

Barcelona.

Met kaartjes, een soort openvouw opberghoekje, uitscheurbare briefjes die je naar hartelust kan uitdelen
(‘Maak vrienden op reis! Leg contact! Verdeel en heers!), met drie (!) bladwijzerlintjes, een zwart, een donker- en een lichtgrijs.
Met kleine stickertjes.
En natuurlijk: met mooi, leeg, witgelig papier.
Om vol te schrijven, te kriebelen, te plakken, …

Hier hou ik nou zo van.
Kleine boekjes, die uitpuilen van herinneringen, ontmoetingen, gebeurtenissen, potloodgekrabbel!
Hm, ik heb er al zin in.

Dit is natuurlijk iets anders, specialer dan mijn andere boekjes.
Een aangepast, doodgewoon kladschriftje, dat ik dan wat ‘gepersonaliseerd’ heb.
Een schriftje dat ik ooit gespoten heb (met zwarte graffiti, dat vond ik toen… mooi), toen in het gras gevallen is en daardoor echt een speciaal, leuk effect gekregen heeft!
Een walgelijk paars blinkend boekje met sterretjes, dat volstaat met gedichten (al dan niet zelfgeschreven, meer niet dan wel, ha)
waarvan ik dan denk: ach, de inhoud is belangrijker dan de vorm…

En dan een heel mooi kleintje, een beetje lijkend op dat van Moleskine, maar dan gevonden in Ikea, zwart, met een zilveren decoratief elementje, met een touwtje dat je eromheen windt om het te sluiten.
Het staat ondertussen vol, maar het blijft fijn erin terug te bladeren.
Meteen zit ik dan weer terug in de tijd van toen (al is het nog maar een jaar, of zelfs bijna twee geleden), met nostalgie in m’n hoofd, heimwee in m’n hart, zwaarmoedigheid in de tenen…

Maar het probleem met zoveel verschillende boekjes is ook dat bijvoorbeeld een mooi tekstje dat ik ergens las, bijna overal terugkomt! Ik zal eens moeten uitpluizen welke eenheid ik ga scheppen, of ik me kan beperken tot slechts één, waarin dan alles staat, en dat in het ‘archief’ verdwijnt zodra het vol zit, en ik weer aan een nieuw kan beginnen!

{Wat is dat nou met die ‘accordeonfile’ die alhier om het uur wordt aangekondigd? Elke keer denk ik dat Friedl gaat zeggen: er is een accordeon op de E40, maar neen, dat blijkt het niet, en hoewel ik het weet, elke keer denk ik het weer, en dan wordt ik steeds opnieuw teleurgesteld!}

Nog even iets uit het boekje dat ik momenteel het meest gebruik, vastneem, bewerk, beschrijf:

Het maakt niet uit.
Dat vind ik nou leuk, ja.
Maar! Wel moet alles, ooit, volstaan.
Het moet bruisen. Verdikken.
Uiteenvallen. Barsten.
Bijgehouden worden. Voor eeuwig!
Voor het nageslacht.
[Wat een ijdel statement. Hoera!]

En het zit eraan te komen.
Het begint vorm te krijgen.

Een vreugdekreet overspoelt de anderen, wordt dan, net op tijd, terug ingeslikt, spoelt vrolijk heen.
Dit is van mij. Dit is mij. Dit is ik.

Het gaat, natuurlijk, over het boekje zelf.
Ja! Je hebt m’n grootste passie ontdekt.