Ik las een fantastisch verhaal over een vloot van duizenden rubberen badeendjes die tien jaar lang op zee hadden gedreven en uiteindelijk kozen om aan land te gaan aan de kust van New England.

De eendjes waren van een containerschip gevallen voor de kust van Alaska tijdens een storm in ‘92.

Blijkbaar waren ze van Alaska naar Japan en dan terug naar Noord-Amerika gegaan, waarbij ze drie oceanen overstaken.
Slechts enkelen onder hen scheidden zich van de groep af en begaven zich naar Europa.

Oceanografen zeggen dat de eendjes hen belangrijke lessen geleerd hebben over de stromingen van een oceaan.
Dat is toch ongelooflijk! Zo’ onschuldig speelgoed, dat heel veel mensen badplezier bezorgt, is plots levensbelangrijk geworden in de ontwikkeling van het moderne wetenschappelijke onderzoek!

Het is een nieuwe dag.
Een nieuwe wereld.
Een nieuw leven (alweer, zo lijkt het).

Vergeet het.
Vergeet al het voorgaande!
Vergeet alles.

De ziel is nog jong. Toch?
Tijd genoeg. Of niet?

Marguerite Dumas is een
pseudoniem van Marguerite Donnadieu.
Ze heeft op zijn zachtst gezegd een bewogen leven gehad.

Amélie Nothomb is een
barones.
Leeft ze alleen op rot fruit?

Saskia De Coster maakt
naast boeken ook video’s.
Maar wat moet ze met die das?

Zie je de samenhang?
Zie jij de vertwijfeling?

2 minutes name-dropping

Nostalgie, afhankelijkheid, vertwijfeling, staren, roem, wereld, uitzinnigheid, van den Boogaard, Coupland, Verhelst, Goethe, De Coster, Besson, Proust, Palmen, Mira, Absynthe minded, leven, andere levens, ontroering, zoektocht, eeuwigheid, The Velvet Underground, Klimt, Warhol, Herzberg, voulez-vous?, Allende, trui zonder armen, water, stroom, Parijs, Barcelona, Londen, Gent, Antwerpen, San Francisco, Seattle, Vancouver, Victoria Island, verplaatsing, roadmovie, wijsheid, wijdsheid, VSA, Almodovar, Vergilius, Cicero, Catullus, lucht, spiegeling, bos, discoball, lopen, Weekend, ontmoetingen, vrt, razernij, oncontroleerbaarheid, warmte, wahrheit & dichtung, elektropop, indie, Berlijn, doelloosheid, lusteloosheid, passie, liefde, geborgenheid, afstand, eenzaamheid, Hanks, Reijn, Van Ostaijen, LP Boon, Hemmerechts, De Coninck, vergetenissen, nissen, zwarte gaten, Arcade Fire, Kings of Convenience, Midaircondo, Zweden, handtekeningen, rush, adrenaline, vering, sterren, Gaudesaboos, dood, ontwijking, ontkenning, doorlopend vat, dat is dat.

Natuurlijk is niets te vangen op twee minuten.
Natuurlijk is het niet dat.
Dat is niet dat, is nooit dat, is nooit wat
ik wil, is later, ooit, anders, het leven dient
veranderd te worden, of
is het dat al?

Ik heb mezelf bedot. Voor hun voeten gegooid.
Me laten verscheuren door de gieren, de aaseters.

Verhip! Vind ik dat nu werkelijk zo schoon?
Of is dat wat een mens hoort te zeggen, in een taal?
Is dat waar jij me toe verplicht?

We lijken gek.
Misschien zijn we het wel?

Als de nood het hoogst is, gaan de wijven dansen.

Warmte stijgt op.
De grond dampt.

Ze kijkt op.
Daar.
Daar staat hij.
Hij kijkt.
Kijkt naar haar.

Ze ziet hoe zijn adamsappel op en neer gaat, op en neer, op en neer.
Hij slikt.
Dan draait ze zich om, en vertrekt.
Langzaam, eerst.
Tot hij naast haar loopt.
Dan versnellen ze beiden.
Snneler, steeds sneller.
Dezelfde maat. Hetzelfde ritme.
Zijn hand in de hare.

Hun hartslag versmelt. En versnelt.
Hun ademhaling versnelt. En versmelt.
En ze lopen.
Ze lopen, weg van de wereld,
weg van alles en iedereen,
hun versmolte leven binnen.

Zij die hen voorbij zien vliegen kijken hen na.
En voelen zelf een beetje van dat sprankelende vuur dat in hen leeft, beweegt, muteert, opspat, iedereen aansteekt.

Niets was zoals verwacht.
In mijn droom was niets zoals gedacht.

Maar het was beter.

Eerst moeilijk, blikken, op afstand, en zelfs dat niet altijd…
Maar toch, bij beiden, die uitgelaten vrolijkheid.

Dan, de uiteindelijke ontmoeting, toch.

We voelden elkaar aan als… als oude geliefden, zo leek het wel.
Het was mooi geweest, dat wel, maar wat nu was, bleek veel mooier.
En langduriger.
Draaglijker.
Gemoedelijker.
Vriendschappelijk.

Het geruststellende gesprek, zo luchtig en toch zo …
(het gevoel als het hart zich gewarmd voelt zonder liefde, wanneer een druk wegvalt, en het lijkt of er een nieuwe wind doorblaast…)
Het glimlachen, toen hij even, heel even z’n hand op mijn knie legde.
(Heerlijk.)
En hiermee zei: Het is goed.
Het is goed zoals het is.

En inderdaad.
In die droom was het goed zoals het was.

[Maar in het echt?
In het echt zal ik verteerd worden door opflakkerende restjes hartstocht.
Misschien.]

Alles is anders.
Ver zijn we, verder gaan we.
Of niet?
Trager gaat de tijd,
eens zo ver weg, nu verdwenen.
En hoe geraak je er?
Want leed schuilt.

Nooit meer hetzelfde.
Die sfeer van weleer, hoewel slechts kortelings voorbij.
Alle samenhang is zoek. O?
Of is er teveel. Teveel jou. En jou en jou.

Wat vroeger was
is nu niet meer.
Maar wat komen zal, is nog nieuw.

Nooit meer dezelfde.
Jij. Of ik.
Dus ook ons.
Wij. Samen gaat het.
Maar ach!
Hoe anders verloopt de dag!
Hoe anders het leven.

Melancholie werd deze keer opgewekt door
Eline Vere van Louis Couperus, een warme zetel op de zolderkamer en Exit Music (for a film) van Radiohead.