Oh. Voor zij die het zich afvragen.
De droom die ik (alweer enige posts geleden) vertelde,
kwam niet uit.
Toch werd ook de nachtmerrie niet waargemaakt.
En het vreemdste:
er werd wel degelijk gelachen in een trein.
Maar. Anders.

Misschien was ik fout.
Neen, ik wàs fout. Dit was niet de goede manier om hem terug te zien.
[Bovendien, die eens zo keurig geformuleerde voorwaarden van afstandelijkheid werden door mezelf totaal in de wind geslagen.]
En natuurlijk eindigt dat dan in teleurstelling.
Ontnuchtering, vooral.
Wat had ik dan gewild?
Nou, die droom natuurlijk.
Ik weet wat ik in/aan mijn hoofd heb.
Ik weet dat dat niet – of gewoonweg zelfs nietS – zal gebeuren.
Want net zo goed is het nu voorbij.
dus.
Moet het misschen voor altijd gedaan zijn.
met de flauwekul.
Niet?

Ik had verwachtingen.
Ze werden niet ingelost. [Natuurlijk niet.]
Punt.

Daarmee moet iedereen genoegen nemen.
Ha, iedereen. Ik, natuurlijk.
Vooral.
De vraag of ik ook de maalstroom in mijn hoofd zal kunnen stopzetten, is
een ander paar mouwen.
Laat ik u dit vertellen: er wordt aan gewerkt.
Heus.

Natuurlijk moet ik nu wel met iets anders voor de dag en op de proppen komen…
Voortborduren op hetzelfde thema heeft zinloosheid en idealisering tot gevolg.
Geheel vrij ben ik nog niet.
Maar u hoort nog van mij. Zeker weten.

Tot later.

karen

{vergeet ondertussen niet te luisteren naar salt van Mugison}