Nood aan gezelschap.
De drang is terug.
{het gevoel misbegrepen te worden in woordkeuzes is reëel.}
Het gaat hem niet om de eenzaamheid.
Het gaat hem om het bondgenootschap.
En het is er nu.
En ik mag me niet verliezen in het lezen van een boek (Paul Austen – Brooklyn-dwaasheid),
want dan verlies ik de tijd, het hoofd en de studie.
Gek, want vroeger werd het véél en veel later.
En toch, nu lijkt het genoeg geweest te zijn. Té veel. Té lang.
Nog even. Tanden bijten. [tanden nagels = a dilemma?]
nooit nog naturalisme
asjeblief!
