Jag visste att de inte skulle bli tysta.
Synd.

Ik ben beginnen praten. Zoals men zegt: praten is de eerste stap.
En het is een goed medium, dus ik ben er blij om. Denk ik.

Voor het overige praat ik natuurlijk heel de tijd. Praat ik niet, dan ben ik alleen,
of overpeins ik mijn yoghurt in nabijheid van Arabische prinsen.
Praat ik teveel? Förmodligen.
Maar het opent deuren, sluit vensters, doet andere monden bewegen
en maakt de wereld minder groot. Of groter, hangt van de ooghoek af.

Ondertussen is hier een klein vliegje, dat me een beetje ambeteert.
Ik heb me nog niet vaak zo gevoeld als nu, wist je dat?
En al zou ik het kunnen verwoorden, ik doe het niet.
Ik praat, ja, maar ik zeg niet alles. Dat is het verschil.

Ik kijk graag met grote ogen. Daarom droomde ik van een groothoeklens.
De wereld vergroten, of het beeld verbreden.

Ik zit hier goed. Ik ben hier thuis. Ik wil niet weg.

Kärlek?

Du talar ett ord jag inte förstår.

In life there are two different kind of walks.
The first is when you walk out the door and you know you’re coming back.
The second is when you walk out the door and you know you’re never coming back.

Ik moet slapen na een haast slapeloze nacht.
Te weten dat een muurtje verderop ook Hassan elk uur op de klok voorbij zag schuiven.
Een gebrek aan routine zorgt soms al eens voor kopzorgen en kleine oogjes.
Maak ik er morgen werk van? Dat zou wel mogen. Moeten zelfs.
Opstaan om 9.00 is een mooi begin. Of acht uur dertig? Maar het is reeds half twee. Te zien wat het hoofdje wilt. Maar er moeten (goedkope, eindelijk en hopelijk?) inkopen gedaan worden!
Vi får se.