Ik wil ik wil ik wil ik.
Ondanks schoolwerk, met name het zoeken naar een verwezenlijking van de nationale identiteit
in de Zweedse literatuur die vervat zit in een ideehistorische canon, geniet ik er toch van
in een bibliotheek te zitten, omringd door Zweedse boeken, kijkend naar het Zweedse (universiteits/natuur)landschap. Hoe vaak kan ik nog Zweeds zeggen? Svensk.
Ik vermoed dat ik er kwistig mee strooi omdat gauw alles voorbij zal zijn.
Dan wordt alles gewoon weer Nederlands, wat ook mooi is, maar niet als dit.
Het feit omringd te zijn. Dat maakt het prachtig. Het feit dat het nu weer een curiosum wordt,
dat nooit nog hetzelfde, verbaasde gevoel zal opwekken, omdat men omringd is geweest.
Het omringde en het toevallige. Ze blijken trouwens ook volledig omkeerbaar te zijn.
Alhier werd namelijk die andere taal een curiosum. En een opwekking van nationalistische gevoelens.
Hoe komt het toch dat men denkt geen wortels te hebben, terwijl men in feite diep in de moederlijke modder vastzit?

De gedachte komt op dat ik vrijer wil zijn. In mijn eigen keuzes, want ik vermoed dat als ik zou willen, het sowieso mogelijk is. Maar men is niet sterk genoeg om in het diepe te springen, om de afgrond de baas te kunnen. En het is daarom dat ik verval in duizend clichés.

Het is genoeg geweest. Nu ga ik om koffie.
(Gisteren kreeg ik trouwens een prachtige brief in de bus.)

De stad is uit. Het licht is aan.
De nacht is hier en ik. Wij samen
op een feest dat niemand nog hoort
maar waar de muziek vreemde toeren draait.

Ik weet niet meer hoe het voelt. Of wat het is.
Ik weet alleen dat het komt wanneer het komen moet.