Alles begon goed.
In het weekend gingen we feesten en genieten van literaire en muzikale hoogvliegers.
Vervolgens zou de week van start gaan met een gezellig optreden, met een gezellige jongen.
Meteen de volgende dag al kwam het langverwachte en ongetwijfeld onvergetelijke verkleedfestijn, alwaar, geheel in stijl met het personage, cava gedronken zou worden, cocaïne gesnoven (kunnen jullie het al raden) en met hoedjes gezwierd.
In het midden van de week organiseerde ik een lucratieve bezigheid, zowel op studievlak als wat betreft uitbreiding van het persoonlijk kennisgebied. Die zou ook weer niet te versmaden geweest zijn, waarbij vooral de afwezigen ongelijk kregen.
Op dat ogenblik waren we al bijna murw van al dat gefeest en al die vrolijkheid, en toen moest het échte feest nog beginnen, waarbij veel schmink niet kon ontbreken, in de enige echte hippe club (oja?). En tenslotte die laatste dag van de nieuwe week, alwaar oude gezichten weer nieuwe bekenden werden, en verwachtingen al dan niet zouden worden ingelost.

Niets van dit alles,
want in datzelfde eerste weekend werden alle toekomstdromen aan diggelen geslagen door enkele domme literaire aspiraties, en een teveel aan de ‘smoel-mentaliteit’.
Het kontje werd zichtbaar, en alles werd weer in het juiste perspectief gezet.
De week zou beginnen. We zouden lessen volgen, mensen ontmoeten en veel te weinig doen wat we zouden moeten doen.