karen . hoezee
Gejuich alom.De stad is uit. Het licht is aan.
De nacht is hier en ik. Wij samen
op een feest dat niemand nog hoort
maar waar de muziek vreemde toeren draait.
Ik weet niet meer hoe het voelt. Of wat het is.
Ik weet alleen dat het komt wanneer het komen moet.
Eller hur?
Jag visste att de inte skulle bli tysta.
Synd.
Ik ben beginnen praten. Zoals men zegt: praten is de eerste stap.
En het is een goed medium, dus ik ben er blij om. Denk ik.
Voor het overige praat ik natuurlijk heel de tijd. Praat ik niet, dan ben ik alleen,
of overpeins ik mijn yoghurt in nabijheid van Arabische prinsen.
Praat ik teveel? Förmodligen.
Maar het opent deuren, sluit vensters, doet andere monden bewegen
en maakt de wereld minder groot. Of groter, hangt van de ooghoek af.
Ondertussen is hier een klein vliegje, dat me een beetje ambeteert.
Ik heb me nog niet vaak zo gevoeld als nu, wist je dat?
En al zou ik het kunnen verwoorden, ik doe het niet.
Ik praat, ja, maar ik zeg niet alles. Dat is het verschil.
Ik kijk graag met grote ogen. Daarom droomde ik van een groothoeklens.
De wereld vergroten, of het beeld verbreden.
Ik zit hier goed. Ik ben hier thuis. Ik wil niet weg.
In life there are two different kind of walks.
The first is when you walk out the door and you know you’re coming back.
The second is when you walk out the door and you know you’re never coming back.
Vem vet.
Ik moet slapen na een haast slapeloze nacht.
Te weten dat een muurtje verderop ook Hassan elk uur op de klok voorbij zag schuiven.
Een gebrek aan routine zorgt soms al eens voor kopzorgen en kleine oogjes.
Maak ik er morgen werk van? Dat zou wel mogen. Moeten zelfs.
Opstaan om 9.00 is een mooi begin. Of acht uur dertig? Maar het is reeds half twee. Te zien wat het hoofdje wilt. Maar er moeten (goedkope, eindelijk en hopelijk?) inkopen gedaan worden!
Vi får se.
Het is schoon te kijken naar een prachtig vuurwerk,
na een ongelooflijk concert, een fantastisch weekend.
Zwemmen in Zweedse zeeën zonder zwembroek.
Elke ochtend, rond zes uur, schijnt de Zweedse zon mijn kamer binnen.
’s Avonds laat hangen de prachtigste kleurenslierten boven de stad.
En in de nacht word ik bezocht door vreemde, abstracte dromen.
dit gebeurt
Iemand zoekt naar het belangrijkste in zijn leven
en vindt dat pas als hij het weer is kwijtgeraakt.
Het onvergetelijke in de ogen. De parafernalia van een verdwenen tijd,
aan de mode onderhevig.
Ik zou ik zou ik zou
zo graag
zoveel als ik zou willen
maar niets dat in mijn hart opkomt
kan tippen aan mijn billen
Sorry
Vandaag zegt internet mij:
Sorry, you are looking for something that isn’t there.
Doe ik dat niet vaker?
